W A L K A    P O L I T Y C Z N A    I    S T R U K T U R Y    S P O L E C Z N E

8. Walka polityczna

  8.1. Warunki ogólne

Walka polityczna jest ściśle powiązana z kwestią sterowania społecznego i jest w istocie jego formą. Walkę polityczną rozumiemy jako wpływy wywierane przez jedną organizację na drugą w celu sparaliżowania lub ograniczenia możliwości działania przeciwnika i osłabienia jego zdolności obronnych. Akcje podejmowane w celu niszczenia wrogiej struktury mogą być podzielone według celów i metod następująco:

Według metod:

• niszczenie przy użyciu energii
  
• niszczenie przy użyciu informacji

według obiektu:

• niszczenie systemu energetycznego
  
• niszczenie systemu informacyjnego

  8.2. Metody walki politycznej

Metody energetyczne walki politycznej wchodzą w zakres walki zbrojnej i nie będziemy się nimi zajmować. Metody informacyjne podzielimy według obiektów na które oddziaływują.

Niszczenie systemu energetycznego
to działania mające na celu zniszczenie środków energetycznych, materialnych i finansowych przeciwnika lub odseparowanie ich od nich. Podzielić je można na następujące grupy:

• Zmniejszenie energii zewnętrznej, przykłady:
  • dezorganizacja firm, które wspierają przeciwnika,
    
  • przeszkodzenie w otrzymaniu subwencji,
    
  • uniemożliwienie dotacji (darów) poprzez wprowadzenie przepisów i reguł.
    
  • odseparowanie organizacji od zasobów ludzkich, finansowych metodami politycznymi i innymi.
    


• Zmniejszenie energii wewnętrznej, przykłady:
  • dezorganizacja, lub przejęcie kontroli w celu zniszczenia przemysłu
  • dezorganizacja, lub przejęcie kontroli w celu zniszczenia rolnictwa itp.


• Zmniejszenie energii zakumulowanej, przykłady:
  • rozproszenie lub marnotrawstwo rezerw ekonomicznych społeczeństwa
    
  • dezorganizacja instytucji finansowych, lub przejęcie ich kontroli
    


• Uniemożliwienie przepływu energii, przykłady:
  • zniszczenie systemu wewnętrznej dystrybucji środków materialnych społeczeństwa poprzez przejęcie nad nią kontroli w celu wyeliminowania.
    
  • odseparowanie kierownictwa od serwisu finansowego np. zablokowanie dostępu do kredytów, kont, itp.
    


• Zmniejszenie energii przeznaczonej na rozwój, przykłady:
  • stworzenie takich warunków, przy których społeczeństwo jest zmuszone do wydatkowania całej dostępnej energii na utrzymanie systemu w działaniu, przetrwaniu.
    
  • Uniemożliwienie warunkującej rozwój akumulacji.
    


• Niszczenie elementów systemu informacyjnego
  • dezorganizacja przepływu komunikatów
  • dezorganizacja źródeł informacji przeciwnika i dezinformacja jego informatorów
  • niszczenie sieci informacyjnej odpowiedzialnej za zbieranie i przekazywanie informacji np. niszczenie siatki wywiadowczej, lub niezależnych źródeł informacji.


• dezorganizacja procesów korelacji i homeostazy (procesy analizy, syntezy, oceny i decyzji). Przykłady:
  • niszczenie norm poznawczych i konstytutywnych
  • dezorganizacja instytucji naukowych, edukacyjnych itp.
  • demoralizacja przeciwnika


• dezorganizacja przepływu informacji, przykłady:
  • sabotaż serwisu pocztowego
  • przekręcanie, zniekształcanie informacji

Przytoczone przykłady pokazują stronę ofensywną (zaczepną) działań. Strona obronna jest równie ważna ponieważ można się spodziewać, że atakowany również podejmie odpowiednie środki ofensywne.

Walka informacyjna wywołuje znaczne wpływy na rozwój kultury społecznej i zasługuje na bliższą uwagę.

  8.3. Walka informacyjna

Walka informacyjna stanowi główny oręż współczesnej walki politycznej. Sygnały sterujące kierowane do wewnątrz struktury atakowanego potrafią ją uszkodzić i zniszczyć. Aby tego dokonać należy znać tę strukturę, tzn. mieć możliwość zdobycia odpowiednich informacji. (infiltracja)

W przypadku walki partii politycznych tego samego kraju, miejscowe społeczeństwo staje się areną walki. W tym przypadku partia polityczna zechce posiadać środki aby móc wpływać na opinię publiczną. Dostęp do mediów staje się fundamentalny.

Podobnie jest w przypadku walki (agresji) politycznej mającej swoje źródło na zewnątrz. Tu również społeczeństwo atakowanego kraju ponosi wszelkie skutki ataku i jest ono jednym z jego głównych celów.

Partie polityczne są związane z określonymi grupami interesu, lub klasami socjalnymi, co należy wziąć pod uwagę przy analizie ich programów.
Należy również wziąć pod uwagę możliwe związki partii politycznych z zewnętrznymi, pozakrajowymi centrami i organizacjami.

Etapy walki informacyjnej

I) Rozpoznanie struktury przeciwnika. Informacja ta może być uzyskana dzięki szpiegostwu, przez kolaborantów itp. Obecność norm związanych z motywacją materialną i znaczne osłabienie norm etycznych i prawnych znakomicie ułatwia szpiegowanie wewnątrz organizacji.

II) Niszczenie informacyjne Zadaniem tego etapu jest przerwanie i przechwycenie procesu sterowania wewnętrznego organizacji (społeczeństwa) w celu jego destabilizacji, obezwładnienia i utraty autonomii. Dzięki temu organizacja (społeczeństwo) może być sterowana poprzez siły zewnętrzne. Warto wymienić dwa sposoby osiągnięcia tego celu. Oba mogą być bezpośrednie i pośrednie:

• dezinformacja
• dezorganizacja

  8.4. Metody walki informacyjnej


Dezinformacja bezpośrednia - Wysyłanie informacji zmienionych lub fałszywych, przykład:

• Publikacja fałszywych wyników badań naukowych i innych badań mających ważne (podstawowe) znaczenie dla procesu sterowania, rozwoju społecznego
   
• Sabotowanie, niszczenie procesu edukacji itd.
   
• Wprowadzanie tzw. "nowoczesnych" metod i wszelkiego typu "genialnych odkryć", mających za zadanie zmniejszenie skuteczności wewnętrznych procesów autonomicznego sterowania i autoregeneracji.

Dezinformację bezpośrednią spotyka się powszechnie w walkach pomiędzy wielkimi firmami, a atakowany jest zwłaszcza dział zarządzania personelem i pośrednio dział kontroli jakości.


Dezinformacja pośrednia - niszczenie norm poznawczych, inplantacja norm fałszywych, dezorganizacja procesów poznawczych, przykłady:

• dezorganizacja i niszczenie systemu edukacji, dezorganizacja badań naukowych
   
• uniemożliwienia korzystania z innych niezależnych źródeł wiedzy przez wprowadzenie protekcjonizmu, dyskryminacji, specjalnych zezwoleń i reguł, itp.
   
• niszczenie motywacji, wywoływanie niechęci do zdobywania wiedzy itp.
   
• niszczenie motywacji poznawczej przez zastąpienie jej motywacją materialną; rozpijanie, korupcja, demoralizacja
   
• osłabienie procesów informacyjnych przez skierowanie ich na inne tory
   
• przyciągnięcie uwagi przeciwnika (społeczeństwa) do problematyki mało istotnej
   
• infiltracja instytucji naukowych, publicystycznych, inplantacja poprzez specjalnią protekcję sabotażystów: "uczonych", "edukatorów", "specjalistów", etc.
   
• w przypadku mediów, kierowanie uwagi redaktorów na problemy mało ważne dla społeczeństwa
   
• w przypadku instytucji naukowych sugerowanie tematyki wymagającej dużo wysiłku, ale mało przydatnej; sugestie mogą odbywać się na drodze kontaktów personalnych lub przez manipulowanie własnymi publikacjami, a także przez manipulowanie stypendiami, oraz wspieranie pewnych autorów i ich publikacji.
   
• Niszczenie norm poznawczych przez systematyczne rozpowszechnianie norm przeciwnych (fałszywych), dyfuzję chaosu normatywnego, fałszowanie historii nauki, wprowadzanie norm ułatwiających stworzenie chaosu, oraz mających na celu ułatwienie przestępczości i korupcji.
   

Dezorganizacja bezpośrednia - wykorzystując istnienie pewnych norm społecznych, stymulowanie powodujące osłabienie stopnia organizacji. Przykłady:

• używając norm (praw) wolnościowych i różnic etnicznych, religijnych, językowych i innych, w celu osłabianie spójności i stabilności społeczeństwa
   
• inspirowanie akcji blokujących procesy samoorganizowania się społeczeństwa i integrowania się jego struktur
   
• organizacja sekt religijnych i innych dziwnych grup organizacyjnych
   
• w polityce personalnej, promowanie osób bojących się podejmowania niezależnych decyzji lub podejmujących decyzje złe
   
• wysyłanie sprzecznych poleceń, podejmowanie nieuzgodnionych decyzji, przeciąganie procesów decyzyjnych i wykonawczych
   

Dezorganizacja pośrednia - Przypomina dezinformację, z tym że, niszczenie norm społecznych dotyczy głównie norm konstytutywnych i instytucji z nimi związanych. Przykłady:

• dywersja ideologiczna, wprowadzanie nowych norm niezgodnych z interesem społecznym lub prezentujących cele nierealne
   
• dywersja etyczna - demoralizacja pracowników, ważnych instytucji
   
• niszczenie norm prawnych - rozpowszechnianie modeli zachowań przeciwnych do tych norm
   
• nominowanie na odpowiedzialne stanowiska osób łatwych w kierowaniu z zewnątrz
   
• inplantacja "baranów", imbecyli, służalców, etc.
   
• eliminacja ludzi zdolnych, mądrych i uczciwych(Postrzegane wielokrotnie zjawiska negatywnej selekcji trudno jest kwalifikować. Mogą one być sabotażem, lub tylko głupotą)
   
• niszczenie norm estetycznych, wpływając w ten sposób negatywnie na psychikę
   
• niszczenie norm witalnych, propagowanie zachowań szkodliwych, fałszowanie pojęć takich jak rodzina, małżeństwo itp.
   


  8.5. Kanały wpływów i kanały informacji

Grupa usiłująca uchwycić władzę lub sprawować kontrolę społeczną tworzy własne kanały informacyjne. Zauważmy przy tym, że walka polityczna nie musi być walką z bezpośrednim przeciwnikiem.
Wspominaliśmy już, że areną walki politycznej jest na ogół społeczeństwo, a w przypadku procesów regresywnych jest ono również głównym przeciwnikiem i ofiarą walki.


W normalnych warunkach walki konkurencyjnej między dwoma ugrupowaniami politycznymi danego kraju, społeczeństwo staje się głównym instrumentem jej prowadzenia.

Większość przewrotów politycznych dokonuje się przy wykorzystaniu niezadowolenia społecznego lub po jego celowym wzbudzeniu.
Wystarczy tylko umiejętną propagandą wskazać przeciwnika politycznego jako odpowiedzialnego za wszelkie społeczne nieszczęścia.

W Polsce do klasycznej już metody należało zwalanie winy na Żydów, gdzie indziej winni są imigranci zabierający miejscowym miejsca pracy lub określone grupy etniczne lub religijne. Przykłady można mnożyć.

Skierowanie gniewu społecznego w odpowiednim kierunku wymaga sprawnych kanałów informacyjnych. Uzyskuje się je na drodze tworzenia własnych agentur i przechwytywania środków masowego przekazu radia, telewizji, prasy. Nie muszą one do manipulujących należeć, wystarczy, że realizują wybrane cele poprzez umieszczone tam wtyczki.

Szczególną rolę odgrywa tutaj telewizja. Manipulacja obrazem, dobór migawek w reportażach, na przykład selekcjonowanie ujęć mimiki twarzy, może zniechęcić społeczeństwo do jednego polityka, a zyskać przychylność społeczną dla drugiego.

Wyszukiwania kolaborantów w celu zmiany struktury organizacji, połączone z propozycjami korzyści materialnych, w warunkach obniżania norm etycznych wśród elit rządzących są główną metodą podporządkowywania kanałów informacyjnych, które stają się kanałami faktycznego sprawowania władzy.

Następna strona